Το Μουντιάλ ήταν ιδέα του Ζιλ Ριμέ και ευκαιρία της Ουρουγουάης. Ολυμπιονίκες το 1924 και το 1928, οι Ουρουγουανοί προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν την πρώτη διοργάνωση το 1930 για τα εκατό χρόνια της ανεξαρτησίας τους, έχτισαν γι’ αυτήν το Estadio Centenario και νίκησαν την Αργεντινή 4–2 στον τελικό. Συμμετείχαν μόνο 13 ομάδες — οι τέσσερις από την Ευρώπη, μετά από ταξίδι δύο εβδομάδων με πλοίο — αλλά το πρότυπο είχε τεθεί: ένα τουρνουά εθνών, κάθε τέσσερα χρόνια, με ένα τρόπαιο που οι νικητές θα κυνηγούσαν για τον υπόλοιπο αιώνα.
1930–1938: τα χρόνια της ίδρυσης
Η Ιταλία κέρδισε τις δύο επόμενες διοργανώσεις — στην έδρα της το 1934 (2–1 την Τσεχοσλοβακία στην παράταση) και στη Γαλλία το 1938 (4–2 την Ουγγαρία) — με τον Βιτόριο Πότσο, που παραμένει ο μόνος προπονητής που έχει κατακτήσει το τρόπαιο δύο φορές. Ο πόλεμος σταμάτησε στη συνέχεια τη διοργάνωση για δώδεκα χρόνια.
1950–1970: το Μαρακανάσο, το θαύμα της Βέρνης και ο Πελέ
Η Βραζιλία 1950 τελείωσε με τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του θεσμού: η Ουρουγουάη νίκησε τη διοργανώτρια 2–1 στον αγώνα που έκρινε τον τίτλο, μπροστά σε περίπου 200.000 θεατές στο Μαρακανά. Τέσσερα χρόνια αργότερα στην Ελβετία, η Δυτική Γερμανία ανέτρεψε το 0–2 και νίκησε 3–2 τους «Μαγικούς Μαγυάρους» της Ουγγαρίας — το θαύμα της Βέρνης. Ακολούθησε η δυναστεία της Βραζιλίας: ένας 17χρονος Πελέ σκόραρε δύο φορές στον τελικό του 1958 στη Στοκχόλμη (5–2 τη Σουηδία), ο Γκαρίντσα κουβάλησε την ομάδα στη Χιλή το 1962 (3–1 την Τσεχοσλοβακία) και η ομάδα του 1970 — Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Ριβελίνο, Κάρλος Αλμπέρτο — νίκησε την Ιταλία 4–1 στην Πόλη του Μεξικού και κράτησε για πάντα το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ. Στο ενδιάμεσο, η Αγγλία κατέκτησε τον μοναδικό της τίτλο στο Γουέμπλεϊ το 1966, 4–2 τη Δυτική Γερμανία στην παράταση, με χατ τρικ του Τζεφ Χερστ.
1974–1990: ολικό ποδόσφαιρο, Μαραντόνα και η γερμανική μηχανή
Η Ολλανδία έχασε δύο συνεχόμενους τελικούς — 2–1 από τη Δυτική Γερμανία στο Μόναχο το 1974, με τον Γιόχαν Κρόιφ, και 3–1 στην παράταση από την Αργεντινή στο Μπουένος Άιρες το 1978, χωρίς αυτόν, όπου ο Μάριο Κέμπες χάρισε στη διοργανώτρια τον πρώτο της τίτλο. Ο Πάολο Ρόσι της Ιταλίας οδήγησε τους Ατζούρι στο τρίτο αστέρι στην Ισπανία το 1982 (3–1 τη Δυτική Γερμανία). Το Μεξικό 1986 ανήκε στον Ντιέγκο Μαραντόνα: το «χέρι του Θεού» και το γκολ του αιώνα κόντρα στην Αγγλία στον ίδιο προημιτελικό και μετά νίκη 3–2 επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό. Οι Γερμανοί πήραν τελικά την εκδίκησή τους στη Ρώμη το 1990, 1–0 την Αργεντινή με πέναλτι του Αντρέας Μπρέμε.
1994–2010: το πέμπτο αστέρι της Βραζιλίας, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία
Οι ΗΠΑ 1994 έδωσαν τον πρώτο τελικό που κρίθηκε στα πέναλτι, με τη Βραζιλία να νικά την Ιταλία μετά το 0–0 στην Πασαντίνα. Η Γαλλία κατέκτησε τον τίτλο στην έδρα της το 1998 με δύο κεφαλιές του Ζινεντίν Ζιντάν στο 3–0 του τελικού επί της Βραζιλίας, και ο Ρονάλντο απάντησε τέσσερα χρόνια αργότερα στη Γιοκοχάμα με τα δύο γκολ στο 2–0 της Βραζιλίας επί της Γερμανίας — πέμπτος τίτλος, ρεκόρ. Η Ιταλία πήρε το τέταρτο αστέρι στο Βερολίνο το 2006, στα πέναλτι κόντρα στη Γαλλία μετά την κόκκινη κάρτα του Ζιντάν, και η γενιά του τίκι-τάκα της Ισπανίας κατέκτησε το πρώτο της Μουντιάλ στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2010 με το γκολ του Αντρές Ινιέστα στην παράταση κόντρα στην Ολλανδία.
2014–2022: το 7–1 της Γερμανίας, το δεύτερο αστέρι της Γαλλίας και το στέμμα του Μέσι
Η Βραζιλία 2014 έμεινε στη μνήμη για την κατάρρευση της διοργανώτριας με 7–1 στον ημιτελικό από τη Γερμανία, που μετά νίκησε την Αργεντινή 1–0 στο Μαρακανά με το βολέ του Μάριο Γκέτσε στην παράταση. Η νεανική ομάδα της Γαλλίας κέρδισε τη Ρωσία 2018, 4–2 την Κροατία στον τελικό με τα περισσότερα γκολ από το 1966, με έναν 19χρονο Κιλιάν Εμπαπέ ανάμεσα στους σκόρερ. Το Κατάρ 2022 έδωσε τον τελικό που πολλοί θεωρούν τον καλύτερο όλων: Αργεντινή–Γαλλία 3–3, χατ τρικ του Εμπαπέ απέναντι στα δύο γκολ του Μέσι, και 4–2 στα πέναλτι που χάρισαν στον Λιονέλ Μέσι το μόνο τρόπαιο που έλειπε από την καριέρα του και στην Αργεντινή το τρίτο αστέρι.
2026: 48 ομάδες, τρεις διοργανώτριες και ο δεύτερος τίτλος της Ισπανίας
Το πρώτο Μουντιάλ με 48 ομάδες, απλωμένο σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, πρόσθεσε φάση των 32 και έφτασε τους 104 αγώνες. Η Ισπανία νίκησε την Αργεντινή 1–0 στην παράταση στον τελικό στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ και κατέκτησε τον δεύτερο τίτλο της, δεκαέξι χρόνια μετά τον πρώτο· η Αγγλία πήρε την τρίτη θέση και ο Κιλιάν Εμπαπέ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με δέκα γκολ. Κάθε αγώνας, ρόστερ, γκολ και ρεκόρ της διοργάνωσης βρίσκεται αρχειοθετημένο στο Mundialoop.
Τίτλοι και ρεκόρ μετά το 2026
- Τίτλοι: Βραζιλία 5 · Γερμανία 4 · Ιταλία 4 · Αργεντινή 3 · Γαλλία 2 · Ουρουγουάη 2 · Ισπανία 2 · Αγγλία 1
- Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών: Κιλιάν Εμπαπέ, 22 γκολ (2018–2026) — αυτός και ο Λιονέλ Μέσι (21) ξεπέρασαν τα 16 του Μίροσλαβ Κλόζε, ρεκόρ που ίσχυε από το 2014
- Περισσότερα γκολ σε μία διοργάνωση: Ζιστ Φοντέν, 13 με τη Γαλλία το 1958 — ακόμη αξεπέραστο
- Περισσότερες συμμετοχές: Λιονέλ Μέσι, 34 αγώνες σε έξι Μουντιάλ (2006–2026)
- Ο μόνος προπονητής με δύο τίτλους: Βιτόριο Πότσο (Ιταλία 1934 και 1938)
- Μεγαλύτερες νίκες σε τελικό: Βραζιλία–Σουηδία 5–2 (1958), Βραζιλία–Ιταλία 4–1 (1970) και Γαλλία–Βραζιλία 3–0 (1998) μοιράζονται τη διαφορά τριών γκολ
Ακολουθεί: το Μουντιάλ Γυναικών στη Βραζιλία τον Ιούνιο–Ιούλιο του 2027 και μετά το Μουντιάλ της εκατονταετηρίδας το 2030, με πρεμιέρα στο Μοντεβιδέο, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Δες κάθε διοργάνωση, τελικό και πρώτο σκόρερ στις σελίδες ιστορίας μας.